Ta themi hapur

Kurani burim i udhëzimit

Hasan BAFTIJARI

“Kur fillova ta dëgjoj Kuranin, thashë: “Sa fjalë e bukur dhe bujare qenka kjo.” Zemra m'u zbut e sytë më rridhnin rrëke. Kjo më shtyu ta pranoj Islamin.”     Omer ibnul Hatab (r.a)

Allahu nuk i ka krijuar njerëzit shkel e shko, e as i ka lënë mbi tokë të pa udhëzuar.
I mençur është ai që e kupton urtësinë e ekzistencës së vet, e vazhdon dhe zhvillon jetën me mendjehollësi, e lë këtë botë pas vete, pa u nënshtruar e përbuzur. Qysh herët në histori, njerëzit i kanë munduar këto pyetje: Nga kemi ardhur? Si jetojmë? Ku do të shkojmë?

Kurani është zëri i së vërtetës, me të cilin janë ndërtuar toka e qiejt. Kuptimet e tij janë rreze në të cilat reflektohen kuptimet e Shpalljes së lartë hyjnore. Më këtë Shpallje u ballafaquan të parët dhe të fundit. Përmes këtyre kuptimeve, të gjithë ata që deshën të dinë të vërtetën, arritën të kuptojnë se prej nga erdhën, si jetojnë dhe ku do të shkojnë. Kurani është Libri gjithëpërfshirës i legjislacionit më të madh Hyjnor, për zbatuesin e të cilit, Zbritësi i tij, ka garantuar lumturi në të dyja jetët, ndërsa atij që i kthen shpinën i është kërcënuar me mjerim në të dyja botët. Ai është Libri i vetëm, për të cilin Allahu ka garantuar paprekshmërinë, ruajtjen nga shtimi apo pakësimi i tij, ndryshimin apo shtrembërimin dhe mbetjen e tij në tokë deri sa ta ngrejë atë në fund të jetës në këtë botë. Kurani, mrekullia e përhershme e Zotit të Plotfuqishëm, i ka zbritur Pejgamberit të nderuar të Islamit në periudha dhe kohë të ndryshme, sipas nevojës së njerëzimit.

Ajetet e Kuranit, ashtu siç tërhiqnin zemrat drejt vetes, e pastronin pluhurin e paditurisë (injorancës) dhe i njihnin njerëzit me mëshirën dhe të mirën. Shumica dëshirojnë të njihen me shkaqet e shpalljes së ajeteve kuranore dhe të informohen me ngjarjet që u bënë shkak i shpalljes se ajeteve në sfera të ndryshme. Kurani përmban shkenca të ndryshme brenda tij, megjithëse njeriut që iu shpall ishte analfabet, nuk dinte shkrim e lexim, nuk kishte shkuar ndonjëherë te ndonjë mësues apo shkollë. Në Kuran gjejmë shkencat: astronomi, mjekësi, histori, gjeografi, drejtësi, politikë dhe strategji luftarake etj. Ky është argument i fortë, se ai është Fjalë e Allahut të Lartësuar dhe shpallje nga Ai, pasi është absurde që të gjitha këto shkenca të burojnë nga një njeri analfabet.

Sot mediat në botë, me propagandat e tyre të shumta, përpiqen të prishin pamjen e Islamit dhe ta paraqesin Kuranin si një libër të vjetër. Fuqitë e mëdha, duke përdorur mjetet më moderne, përpiqen të dobësojnë myslimanët dhe të ulin ndikimin dhe përhapjen e Islamit në botë. Në këtë mes ne shikojmë se Kurani i shenjtë, duke qenë një dritë e madhe e Zotit të Vetëm, në mënyrë shumë të qartë paraqet të vërtetën e tij. Kurani tërheq pas vetes mendjet dhe kjo është vetëm një nga veçoritë e tij. Është një udhëzues që të fton për tek e vërteta, një Libër lutje e përmendje të shpeshta të Krijuesit, emrit të Zotit. Ai ka karakter konstruktiv, sepse ndikon mbi botën ndiesore të njeriut. Kurani ndërron dhe rregullon vlerësimin e gabuar të njerëzimit të zhytur në errësirën e mohimit dhe herezisë mbi gjithësinë, jetën dhe njeriun, duke realizuar kështu transformimin më të madh. Kurani i magjepsi arabët që nga çasti i parë, pa marrë parasysh a ishin prej atyre që Allahu ua zgjeroi gjokset për Islamin apo në zemrat e tyre vuri perde. Nëse e lëmë anash grupin e vogël, në fillim të paraqitjes së kësaj feje, te të cilët shkak i besimit të tyre ishte vetë personaliteti i Muhamedit (a.s), si bashkëshortja, Hatixheja, shoku i tij Ebu Bekri, djali i axhës Aliu, shërbëtori i tij Zejdi e të ngjashmit me ta, do të shohim se Kurani është faktori vendimtar ose njëri prej faktorëve vendimtarë për pranimin e besimit të atyre që besuan në ditët e para të thirrjes islame, atëherë kur Muhamedi (a.s) nuk kishte krah, as pozitë, kurse Islami nuk kishte pushtet e as aleatë.

Disa vite më parë, në Toronto, tregohej historia e një njeriu, i cili punonte në marinën tregtare për të siguruar jetesën. Një mysliman i dha atij një kopje të përkthimit të Kuranit për ta lexuar. Tregtari i detit nuk dinte asgjë për Islamin, megjithatë ishte shumë i interesuar në leximin e Kuranit. Kur ai e mbaroi atë së lexuari, ia ktheu librin myslimanit dhe e pyeti: “A ishte Muhamedi detar?” Ai kishte ngelur i mahnitur nga mënyra se si Kurani përshkruante një shtrëngatë në mes të detit. Kur atij iu tha: “Jo, në fakt Muhamedi ka jetuar vetëm në shkretëtirë.”, kjo ishte më se e mjaftueshme për të. Ai e pranoi Islamin menjëherë. Ky njeri ishte mahnitur me përshkrimin e shtrëngatës në Kuran, sepse vetë e kishte provuar diçka të tillë. Ai e dinte se përshkrimi “... një dallgë, mbi të një tjetër dallgë dhe mbi të retë në qiell.” (En-Nur: 40) nuk mund të vijë nga një person që vetëm do të kishte imagjinuar stuhinë në det; kjo patjetër ishte shkruar nga dikush që e dinte se ç’do të thotë një stuhi në det. Ky është vetëm një shembull që tregon se Kurani, në fakt, nuk është i lidhur me një vend apo kohë të caktuar. Pa dyshim, idetë shkencore të shprehura në të, gjithashtu, nuk e kanë origjinën nga shkretëtirat e 14 shekujve më parë. Kurani nuk është quajtur i mrekullueshëm vetëm nga myslimanët, të cilët e vlerësojnë, e besojnë dhe janë të kënaqur me të, por është quajtur i habitshëm edhe nga jomyslimanët. Çudia më e madhe për ata jomyslimanë, që e kanë parë Kuranin me një sy kritik, ka qenë se Kurani nuk ka qenë kurrë ashtu sikurse ata kanë menduar. Ata mendojnë se Kurani është një libër i vjetër, i cili e ka origjinën rreth 14 shekuj më parë nga shkretëtirat arabe; kështu që ata presin që libri të ketë një pamje të tillë, një libër i vjetër nga shkretëtirat. Më vonë zbulojnë që libri nuk i ngjan aspak atij që ata kishin pritur. Për më tepër, nga mendimet e para që kanë disa njerëz është që, përderisa ai është një libër i vjetër, që vjen nga shkretëtira, ai duhet të flasë vetëm për shkretëtirat. Në fakt, është e vërtetë që Kurani flet edhe për shkretëtirat, imagjinata e tij përshkruan edhe shkretëtirat, por ai gjithashtu flet edhe për detin apo ç’do të thotë të jesh në një shtrëngatë në mes të detit. Hulumtuesi anglez, Kenet Grejk, metodën e lehtë të kuptuarit të ajeteve të Kuranit e cilëson si shkakun kryesor të depërtimit të tij në zemra dhe thotë: “Në qoftë se Pejgamberi i Islamit do të ishte një filozof sikur Hegeli dhe për përhapjen e fesë islame, në vend të rregullave të thjeshta dhe të buta, të parashtronte në Kuran teori filozofike, si ato të Hegelit, do të ishte e pamundur që Islami në botën e para 14 shekujve të krijojë rrënjë dhe të përhapet kaq shumë nëpër botë.”

Por, ja, natyra e butë e Kuranit bën që edhe Velid bin Mugire, mohues i Muhamedit (a.s) dhe i Kuranit, të detyrohet ta shfaqë dashurinë e tij, ku thotë: “Pasha Allahun, fjala e tij ka ëmbëlsi, në të qëndron një mrekulli, s'ka bukuri mbi të, afër tij çdo fjalë shkrihet, andaj edhe s'ka fjalë më të lartë dhe asgjë nuk mund t'ia kalojë.” Ky Kuran përshkruan përshtypjen që e lë në shpirtrat e atyre që i besojnë dhe në shpirtrat e atyre që u erdhi më parë dituria (Libri i shenjtë) dhe se atyre:

“Thuaj: “Besoni në të (Kuranin) apo nuk besoni, ata që u është dhënë dijenia para (shpalljes së) tij, bien në sexhde me fytyrat përtokë, kur ai u lexohet dhe thonë: “Qoftë i lavdëruar Zoti ynë! Me të vërtetë, premtimi i Zotit është plotësuar!”  Ata bien me fytyrë përtokë, duke qarë dhe ai (leximi i Kuranit) ua rrit përuljen.””  (Isra: 107 - 109) 

Kurani i siguroi Rilindjes Islame elemente të ekzistencës dhe kompletimit, në atë mënyrë që nuk do arrinin ta formonin njëmijë ministri të propagandës që do të rreshtoheshin për të ushqyer ndjenjat e emocionet dhe mendimet me mijëra filma dhe oratorë vigjilentë të rangut të lartë. Ky Kuran ishte për Lëvizjen Islame gazetë, radio, libër dhe oratori e saj. Nga ajetet e tij u lëkundën e u drodhën breza e breza të shtangur, më ndihmën e tij u thyen prangat e injorancës dhe u ndërtua një renesancë të re, e cila u karakterizua më të vërtetat e veta. Kjo rilindje dhe ky rizgjim nuk u nis dhe u ngrit vetëm nga një njeri, në mënyrë që të vdesë bashkë me të, por buron nga thellësitë e shpirtrave, të cilët besuan fuqimisht dhe me bindje. Kurani arriti të ketë këtë ndikim tek miqtë dhe armiqtë përmes sekreteve e mrekullive, të cilat i prezantuan dijetarët nga Libri i Zotit dhe sekreteve të amshueshmërisë, të cilën ia dha Zoti ajeteve të tij. Adhuruesit e mrekullive materiale nuk i pëlqenin këto konsekuenca të ndikimit të tij. Ata thoshin duke shpresuar: “(Idhujtarët e Mekës thonë:) Sikur të kishte një Kuran, me të cilin të lëviznin malet ose të coptohej toka, ose të flisnin të vdekurit (që të besojmë Muhamedin)? Jo, e gjithë çështja[1] i takon (vetëm) Allahut. Vallë, a nuk e dinë ata që besojnë se sikur të donte Allahu, do t’i kishte udhëzuar të gjithë njerëzit (në besim)?! Kurse, jobesimtarët (e Mekës), për atë që kanë bërë, vazhdon t’i godasë shkatërrimi apo të bjerë pranë shtëpive të tyre, derisa të kryhet premtimi i Allahut[2]. Nuk ka dyshim se Allahu e kryen premtimin e Tij.” (Er-Rra'd: 31)

Por, atyre u themi: “Jo!”. Me këtë Kuran ecin burrat (njerëzit), me të rregullohet toka, me të flasin të gjallët. Ky Libër riformon jetën në modele të reja; shpirtrave ua kthen shikimin e shëndoshë; njerëzit i mbron nga e keqja e djajve, ndyrësitë e të marrëve dhe traditat e injorantëve dhe mohuesve. Ky është Libri i ekzistencës, atë e njeh kush njeh vetveten dhe kush di qëllimin e jetës së vet, që nga fillimi e deri në mbarim. Mohuesit do ta kuptojnë të vërtetën nesër, nëse nuk e kuptojnë sot.

Kurani është burim i dritës, mëshirës dhe behar i zemrave. Kjo mrekulli e madhe e Profetit është fjala e shpalljes Hyjnore, e cila me ligjet humane dhe të plota e çon njeriun drejt së vërtetës. Kurani është i ngjashëm me drurin Tuba (një dru në Xhenet), i cili origjinën dhe rrënjët i ka në Xhenet, ndërsa degët i ka të lëshuara në gjithësi. Pra, njeriu që arrin të kapet në njërën prej degëve të këtij druri, vetë do të bëhet një lulishte me dritë dhe gëzim, si dhe në trupin e tij mëshira dhe dashuria do të lëshojnë rrënjë. Ajetet e Kuranit janë degët e drurit Tuba, kurse një nga këto degë thotë: “Me njerëzit flisni me të mirë.” Kurani është si një lumë që rrjedh nëpër kohë dhe çdokush që e shfrytëzon atë fiton jetë dhe lumturi. Kur lexohet Kurani, nga qielli bie shiu i mëshirës dhe bereqeti Hyjnor mbi shpirtin e njeriut. Leximi i Kuranit duhet të jetë me ide dhe logjikë, sepse Kurani është recitali më i bukur i jetës dhe përjetësisë. Sado që të përparojë dija dhe shkenca e njerëzimit, njeriut i paraqiten pamje dhe recitale të reja nga ky dokument qiellor.
Secili në Kuran do të gjejë aq sa vlen ai në të vërtetë.

English Contents & Different Editorials of the Journal