Shkruaj dhe ti

Ilkson DAVA

Falmë

Në akujt e ngrirë

ka filluar ujësimi.

Janë lotët e dimrit

surratin përvesh me hidhërim.

Tingujt përplasen

në sqep e në gojë.

Janë përpjekjet e bilbilit

që kërkon të këndojë.

Melodinë e dikurshme

kërkon të harmonizojë.

Ngrohtësia e pranverës

në himn do ta çojë.

O e madhe dhe e bukur gjithësi

Galaktikat e tua

janë një inxhi.

Në duar të Zotit qëndroni

për mua të këndoni,

a vajtoni mos harroni.

Zërin e bilbilit,

po s’e dëgjova si një herë

për mua vajtoni.

Në humnerë kam rrëshqitur.

Duroni

Duroni, o pemë duroni!

Ju që fruta lëshoni,

duroni në atë pak lëkurë,

se njerëzit s’do t’ju gjuajnë me gurë,

se po bëhen me kulturë në frutikulturë.

Duroni, o pemë duroni!

Shumë vite kam pranë kallamave,

po kurrë nuk kam parë

që të goditen me gurë.

Në tufë rrinë

sikur përpijnë njerëzinë.

Duroni, o pemë duroni,

duroni e do shikoni,

duroni e në sërë qëndroni

duroni e me lutje jetoni.

Do të fryjë një erë e mirë.

Kallamat, kallama janë

e ka për t’i fshirë

Duroni, e mos vajtoni!

Tingujt për së largu

të erës a s’po i dëgjoni?

Lulet tuaja në vallëzim

e vëllazërim do çoni.

Ju rrënjën do forconi

e kallamave ka për t’i nxjerr.

Duroni, o pemë duroni!

Për nënën

Pse vallë duhet të ikja larg

që të marr vesh sa e shtrenjtë je ti?

Pse vallë kur të kam pranë kimetin s’ta di?

Pse e kam kujdesin e vogël,

kur pranë teje jam?

Kujdesesh për mua,

më shikon në sy kur teshti.

Pse jam kaq i vogël në shpirt?

Kimetin s’ta di.

Më fal moj nënë gabimet,

do t’i pranoj qortimet.

Më vjen turp për veten

që kimetin s’ta di.

Pse rëndë përkëdhelem me ty, s’e di?

Me njerëzit e tjerë shumë i gatshëm rri.

Përtoj të sjell pak ujë.

Kimetin s’ta di.

Një dorë të ngrohtë te flokët

e ndiej vetëm nga ti.

Pse kur jam afër kimetin s’ta di?

Për sukseset e mia

sinqerisht gëzohesh vetëm ti

Në këtë botë zemërligë,

kimetin s’ta di.

Dua një shpirt të madh,

ta kem ashtu si e ke ti,

Pse kur të kam afër kimetin s’ta di?

Frika

Sa herë që më kanë varur

këmborë dhe poezi,

në doganë s’kam lejuar të kalojnë

hilet dhe padrejtësitë.

Një ditë më rrethuan

fytyrat si meitë.

Ti, frikacak je, - më thanë

Frikacak me padrejtësitë.

- Të gjithë frikacakë jemi,

kështu e ka njerëzia.

Ka një ndryshim.

Disa nga vertikalja

Të tjerët nga vija e horizontit e kanë.

English Contents & Different Editorials of the Journal