Pa koment

Me urdhër të peshkut

Anila CANAJ

Përse bota nuk shikon me sy po me vetulla? Përse sot shikohet e bardha e zezë dhe e zeza e bardhë...? Përse kjo gjendje e mjerë te myslimanët kudo në botë? Përse ata janë verbuar dhe nuk shohin se çfarë po ndodh rreth tyre? A mos vallë ata janë indiferentë ndaj asaj që po ndodh dhe mbyllen në guaskën e tyre, dukë thënë: “Ç’më duhet mua?” (prit radhën) A mos vallë mendojnë se ky është caktimi i Zotit?

O Zot na ruaj! Mos vallë caktimi i Zotit është që të vriten me dhjetëra myslimanë dhe të mos flasësh?

Nuk të intereson çfarë thotë bota? Nuk të intereson se si e justifikon bota këtë apo nuk ka nevojë të justifikohet fare, përderisa askush nuk nxjerr zë?! Një zë i mbytur, që del nga psherëtima e një vetëflijimi, mbytet me emrin “terror” dhe ky terror bëhet shkak për antiterror. Nga terrori u vra një person dhe u plagosën disa të tjerë. Në të shumtën e rasteve viktima është vetëflijuesi dhe si kundërpërgjigje nga “antiterroristët” u bombardua një lagje e tërë, ku mbetën të vrarë dhjetëra gra, fëmijë, pleq; u plagosën qindra dhe qindra të tjerë mbetën pa strehë. Është e justifikueshme kjo, sepse u plagosën disa persona.

Po sikur të vriten disa nga këta persona, çfarë ndodh? Në një varr të një fëmije serb është shënuar; “I vrarë nga dora e terroristëve shqiptarë!” dhe publikohet me të madhe nga media. Sa u publikua kulla e Adem Jasharit, ku u ekzekutuan 37 vetë, burra, gra, pleq e fëmijë? Po në varrezat masive të gjetura në sa e sa vende në Kosovë, Bosnjë, çfarë u shënua si mbishkrim? Sa u publikua nga media apo u komentua nga ata që komentojnë me urdhrin e peshkut?

Muhamed Dora kishte dalë të blinte makinën me babain e tij, por u vra nga ushtarët izraelitë, edhe pse i fshehur pas të atit në një cep të murit.

Sahra dhe Shetila ishin dy kampingje çadrash me libanezë të dëbuar e të syrgjynosur nga shtëpitë e tyre, por ata e kishin të tepërt të jetonin të syrgjynosur. Jo, jo, ata duhej të shfaroseshin në mënyrën më mizore nga dora e ushtarëve izraelitë, ashtu si ndodhi, ku u masakruan 800 gra, fëmijë e pleq. Sa u fol për këtë masakër nga media botërore...?!

Me mijëra palestinezë të vrarë nuk llogariten se është akt terrorist, por nëse dikush do të marrë hak për vëllezërit myslimanë, ai është terrorist dhe nën emrin “luftë kundër terrorizmit” bombardohet një shtet i tërë, siç ndodhi me Irakun e më parë me Afganistanin, si dhe disa herë me Libanin e shumë vende të tjera... A thua kishte vetëm humbje dhe dëme materiale...? Jo, kishte humbje më të mëdha se kaq, humbje që armiku i ka llogaritur mirë, siç ka llogaritur se çfarë do të llogaritet nga të dëmtuarit e çfarë jo...

Sigurisht, viktimat do i mbulojnë humbjet e tjera, pasojat e të cilave do të duken shumë më vonë, e, kur të kujtohen të llogarisin me hollësi, do të jetë shumë vonë.

Me ndihmat humanitare, të ardhura nga po ata që vetë shkatërruan çdo gjë, u mbyllet goja fukarenjve të shkretë...! Të pavetëdijshëm nga shkaku i humbjeve të pësuara, do të përballeshin me lulet e helmuara, të cilat ua venisin vështrimin dhe ashtu, duke ecur kuturu, maramendthi, pa ditur ç’kanë humbur e ç’po fitojnë, kanë ndërruar veten e tyre me një të huaj, kulturën e tyre me një tjetër, jetën e tyre me një gënjeshtër, floririn me imitimin e tij.

Një poet arab thotë: “Në qoftë se sheh dhëmbët e luanit, mos mendo se ai po të qesh.”

“Juve vërtet ju erdhi një ndëshkim ose provë nga Allahu!”

Ky është një justifikim i vetëm dhe që myslimani, që është besimtar, duhet të durojë me qëllim që të marrë shpërblim si durimtar. Ky është ngushëllimi për masat e gjera, por ku janë dijetarët që duhet të kërkojnë të vërtetën?

E vërteta është se një popull po zhduket duke zhdukur historinë dhe kulturën e tij, ideologjinë e tij, besimin e tij. Shembull konkret është lufta e Irakut që akoma vazhdon. Sa bombardime ndodhën “gabimisht, por asnjëra nuk ra gabimisht tek ndonjë pus nafte. Ato ranë gabimisht në zona të banuara, për të humbur “gabimin” që do të binte në Bibliotekën Qendrore të Bagdadit, ku ndodheshin shumë pasuri kombëtare nga të paçmueshmet, nga ato që vlejnë për një popull, por që janë ferra në rrugën e atij që do ta zhdukë atë popull. Aty ndodheshin vlera të rralla të kulturës dhe dijes islame, që në kohën kur Bagdadi ishte qendra e Kalifatit islam. Kjo është në dobi të armikut.

Kush e vuri re këtë? Kush i dha rëndësi kësaj, përveçse armiku vuri një plus në planin e tij. Tani radhën e ka kultura perëndimore dhe ajo amerikane, e cila ngrihet pa pasur pengesa, por do të ngadhënjejë e reja mbi gërmadhat e së vjetrës.

English Contents & Different Editorials of the Journal