Bardhë e zi

PARAFABRIKATI “BIG BROTHER”

Redi Shehu

Kur komercializohet gjithçka, e virtytshmja gjendet midis kurrkundit dhe asgjësë.

U dha vendimi. Tri muaj burgim për 14 pjesëmarrës të bandës “Big Brother”. Burgosja e tyre u caktua në burgun me pesë yje të sigurisë së lartë në Vorë. Dënimi do të ekzekutohet në këtë “birucë” prej më shumë se një mijë metrash katrorë dhe do të jenë nën vëzhgimin e rreptë të kamerave, si dhe të miliona syve.

Pas eksperiencës me “Kafazin e Artë”, një soj imitimi i kopshtit zoologjik, u dha haberi në media se një kafaz tjetër, vëllai i vogël i “Big Brother”, po zbarkonte në limanin e njërës prej mediave tona, që ia kishte mbushur top mendjen vetes se do të integronte Shqipërinë në Evropë më shpejt se politika.

Pas lajmeve të gëzuara për pavarësinë e Kosovës, fillimit të reformave në drejtësi dhe atë zgjedhore, deklaratave plot insinuata të politikanëve tanë se anëtarësimin në Nato e kishim në xhep, sekondat publicitare nuk reshtnin së gërthituri se më në fund u integrua edhe Shqipëria në organizatën e të dëshpëruarve për famë, e quajtur “Big Brother”.

Ashtu siç pritej, turma të mëdha rinie, që varionin nga adoleshentët, deri tek të zhgënjyerit me rininë e tyre, mbushën sallat e audicionit për të konkurruar me shpresën që të renditeshin në 14-shen fatlume, e cila do të shpaloste intimitetin e jetës private në një të ashtuquajtur “reality show”, përballë miliona syve të teleshikuesve që depërtonin në shtëpinë - burg të përbashkët, përmes një numri të pafund kamerash dhe pajisjesh transmetimi.

Rinisë shqiptare, por edhe të gjitha kategorive të teleshikuesve, po i ofrohej një mënyrë zbavitjeje, e cila nuk ndryshonte aspak nga programacioni televiziv, i cili ofronte një shkapërderdhje meditimi, çoroditje intelektuale dhe dështim në gjetjen, qoftë sadopak, e një rrezeje morali dhe mirësie, kjo vetëm me ndryshimin se do të paraqiste “live” atë që të tjerët e programonin.

Me një fjalë, asnjë vlerë e re. Një vazhdimësi e trajtimit të shoqërisë dhe rinisë sonë gjithmonë të parë me syze të modernizmit dhe globalizimit të stilit të jetesës, që në të vërtetë, brenda vetë llojit të vet, ka kontradikta, papërputhshmëri dhe jo një strukturë dhe destinacion të qartë.

Mjafton të shikohet në prototipat fitues të14-shes së “Big Brother”- Albania . Secili apo secila, në vija të përgjithshme, janë të një formati përsa i përket botëkuptimit, paraqitjes së jashtme dhe vlerave që mbartin. Meqenëse këta përfaqësues, u ofrohen teleshikuesve si përzgjedhje jo e tyre, por si një produkt i përzgjedhur nga botëkuptimi kulturor i një jurie, në një farë mënyre, u ngarkon shikuesve vlera jo gjithëpërfshirëse. Nëse kësaj i shtojmë edhe faktin se, për adoleshentët tanë, shumë prej tyre kthehen në modele për t’u ndjekur, atëherë mund të themi se po parafabrikojmë një brez të ri të tipit “Big Brother”.

Mundësisht, konkurrentët duhet të jenë fotokopje e formatit “Brig Brother” – International, për t’i dhënë një ngjyrim më oksidental mediave tona, për të treguar se jemi të aftë të prodhojmë kopje të mira, por pa provuar akoma se jemi në gjendje të promovojmë vlerat tona, traditën dhe botëkuptimin tonë, i cili, jo pak i pasur, qëndron i trembur përballë uraganit globalizues, që në vetvete është një mënyrë komode dhe e lehtë zbatimi të një stili jete tashmë të gatshëm dhe shabllon.

Një përpjekje për të treguar se, në shoqërinë tonë individualiste dhe që po largohet gjithnjë e më shumë nga bashkëjetesa familjare, është e mundur, jo dy, tre apo katër, por 14 veta mund të bashkëjetojnë në harmoni.

Të ndjekur nga kamerat, secili mundohet të shpalosë veten në mënyrën më të mirë të mundshme, duke tradhtuar idealin e një “reality show”, ku gjithçka do të duhej të ishte origjinale, duke u shfaqur në të gjitha formatet, por jo vetvetja. Prandaj nuk është për t’u habitur kur sheh djem me pircing që lajnë enët apo edhe hekurosin rrobat dhe e gjithë kjo nën moton për të fituar 50.000 euro.

Sigurisht, që kur komercializohet gjithçka, e virtytshmja gjendet midis kurrkundit dhe asgjësë.

Sidoqoftë, të burgosurit tanë te “Big Brother” janë kontingjenti i parë i shumë të burgosurve të tjerë që do të  kyçen atje në të ardhmen, duke formuar një brez të “dënuarish” për famë, të cilët nuk do të marrin mësim nga vuajtja e tyre, por do t’u japin mësim teleshikuesve të pambarim, se si mund të ngrihet kulti apo modeli i një të riu, i cili endet i hutuar midis shumë modeleve parafabrikate, që sjell pak ose aspak vlera apo virtyte në shoqëri.

English Contents & Different Editorials of the Journal