Dr. Hathouti e kupton Islamin në thelbin e tij të vërtetë, ashtu siç duhet të kuptohet. Besimi i tij në Zot dhe në njëqenësinë e Tij, kësisjoj, nuk është vetëm rrjedhojë e pranimit nga ana e autorit të zbulimit hyjnor dhe të mësimeve të Profetit, por, gjithashtu, edhe fryt i ushtrimit të rreptë mendor ku zbatohen logjika dhe arsyetimi. Kjo përpjekje mendore përputhet me mjaft lartësime kuranore për njeriun që të mendojë, të përsiasë dhe të shkoqisë gjithësinë dhe gjallimin e vet brenda gjithësisë, ngaqë kjo shton njohjen nga ana e qenies njerëzore të Krijuesit.
Pra, kreu i parë i librit, i titulluar “Zoti”, hap një shteg që mund ta çojë muslimanin tek njohja e Zotit të tij dhe, kësisoj, lehtëson besimin dhe pranimin e plotë. Stili i tij, bind të riun dhe i mbush mendjen mosbesimtarit të rritur dhe të pjekur. Analiza e tij logjike e faktorëve që tregojnë ekzistencën e Zotit e çojnë atë, në kreun e dytë, drejt thellimit të analizës logjike të pasojave të kësaj ekzistence, siç shpalosen në qeniet njerëzore, në ringjalljen dhe jetën e përtejshme, në dallimin ndërmjet njeriut dhe bishës, dhe në tre fetë kryesore monoteiste që kanë pikë të përbashkët burimore në personin e patriarkut Ibrahim, domethënë, Judaizmi, Krishtërimi dhe Islami.
Kreu i tretë i këtij libri është një shpalosje tërheqëse dhe objektive e Islamit dhe e lidhjeve të tij me dy fetë e tjera. Lexuesi jomusliman, që nuk e njeh fare Islamin, do të habitet me hallkat që lidhin Islamin me Krishtërimin në veçanti.
Qytetërimi islam ka lënë gjurmët e tij të qarta në qytetërimin Perëndimor, në disiplina dhe arte të ndryshme. Ai i dha botës Perëndimore themelet ku të mund të ndërtonte qytetërimin e vet, siç tregohet përmes përdorimit të lirë të formave të përshtatura të fjalëve arabisht ose përkthimeve të tyre.
Dr. Hathouti bën një vëzhgim të shkurtër të Sheriatit, ose të trungut të së Drejtës Islame, ndarjes së fesë nga shteti dhe demokracisë. Ai vazhdon të trajtojë aspektin shpirtëror të Islamit, domethënë çështjet e adhurimit dhe të mesazhit moral që disiplinuan muslimanët dhe mbollën tek ta dhembshurinë, mëshirën dhe dashurinë për çdo gjë të mirë.
Autori ia ka dalë mbanë më së miri në shpjegimin e lidhjes ndërmjet Islamit dhe demokracisë. Qeveria islame, siç parashikohet në Kuran dhe Sunet, nuk përfshin një formë të caktuar të sistemit kushtetues. Ajo që më së shumti bëjnë tekstet është hedhja e themeleve të parimeve themelore ku mund të mbështetet çdo kushtetutë. Sundimtari duhet të zgjidhet nga të tjerët dhe mund të sundojë vetëm në përputhje me ligjin.
Autori ka dhënë një shpjegim të qartë dhe të ngjeshur të pesë shtyllave të Islamit, të cilat muslimani normalisht i mëson gjatë fëmijërisë. Ky objekt synon t’i japë lexuesit jomusliman një pamje të qartë të mënyrës sesi muslimani lufton për të shkuar drejt përkryerjes në marrëdhëniet e tij me Krijuesin e vet, në çështjet e adhurimit dhe gjatë zbatimit të urdhrave dhe ndalimeve nga ana e Zotit në sjelljen e tij të përditshme. Është kjo pjesa e dytë e jetës së muslimanit, domethënë, sjellja e tij ose e saj ndaj të tjerëve, që më së pari tërheq vëmendjen e vëzhguesit. Këtu standardi moral i vendosur nga Islami është i lartë dhe përshkon të gjitha rrafshet e jetës, duke e bërë muslimanin e vërtetë bujar, tolerant dhe modest, duke u përpjekur për t’u bërë mirë muslimanëve të tjerë, po aq sa do t’i bënte mirë farefisit të vet. Autori citon shembuj të shkëlqyer nga Kurani dhe Suneti, të cilët kanë ndikuar tek muslimanët në rrjedhën e shekujve dhe janë në gjendje t’u japin jomuslimanëve një pamje të gjallë të thelbit të Islamit.
Kreu i pestë dhe i fundit merret me çështje politike dhe shoqërore, rreth të cilave ka shumë polemika anembanë botës. Pikëpamjet dhe zgjidhjet e propozuara të autorit janë pasqyrim i të kuptuarit të tij të thellë të Sheriatit Islam dhe të parimeve morale që futi në përdorim.