Editorial

Shoqëria jonë skiç

Redi Shehu

Virtyti është fshehur si pasojë e arrogancës së njeriut, paaftësisë së tij për ta formatuar vetveten në versionin e të qenit pozitiv. E mira sot ka më shumë se kurrë veti avulluese, zhduket menjëherë nga kujtesa e njeriut, e cila pushtohet patundshëm nga mosmirënjohja dhe egoizmi. Zhveshja e shpirtit dhe e trupit nga petku i së moralshmes, sot përbën një rutinë, ndërkohë që fisnikëria qëndron e trembur prej faktit e të qenit një gjë e rrallë. Respekti dhe dashuria në emigrim e sipër kundrojnë shoqërinë tonë si të ishte një rrënojë lufte me viktima që ecin.

Një konkurrencë e pamatë dhe e pakufi në garën për të dalë i pari në një botë ku shiriti i saj përbën fillimin e fundit të secilit. Një botë, ku pasuria shkëlqen sipërfaqshëm duke mbuluar me vezullime verbuese honet e pafund që fshihen nën të.

Një dyzim i përditshëm përshkon njeriun pamëshirshëm, duke e ndarë ndërgjegjen e tij mes racionales dhe epshit, ku ky i fundit ka kohë që del fitues në këtë duel që zgjat sa vetë mosha e tij.

Në këtë situatë, ku shpesh kërkon të nxjerrë krye natyrshmëria e pastër e individit, duke sfiduar realitetin meskin, paaftësia për të gjetur zgjidhje është përditshmëri. Të zhytur thellë në anormalitet jemi më shumë  të bindur mbi normalitetin tonë fals dhe shikojmë zvetënimin e shpresës.

Parime që braktisen ethshëm në këmbim të imediates, të cekëtës dhe kalimtares. Uniformitet në të pasuarit të së keqes, shoqëruar me mosbindje civile ndaj çdo gjëje që evokon virtyt. Unitet i konsoliduar për të luftuar, përçmuar, përbuzur, sharë e këputur çdo filiz të freskët mirësie në cepin e trungut të zgavruar të shoqërisë sonë.

Me një rendje të shfrenuar ndaj së resë, maskuar me petkun e të qenit avangardë, në thelb na rikthen në instinktet tona kafshërore, duke na larguar nga thelbi.

Një shoqëri zemrash të vdekura që qëndron gjallë vetëm nga inercia, ku çdo tentativë përmirësimi në rrugë të gabuar, vetëm se e përkeqëson atë. Në dukje e pashpresë, por, në thelb potencialisht e rikuperueshme, shoqëria jonë endet kaheve të civilizimeve, duke i ngjarë një foshnjeje në djepin e gabuar. E përbërë nga një tërësi kopjimesh të keqvendosura, shoqëria jonë shëmbëllen me një makinë me elemente të marra hua.

Me një “trendy”, për të mbuluar injorancën me gjoja sjellje apo mënyra komunikimi tërheqëse, me një imazh të depiluar, ne largohemi përditë e më tepër nga ajo që përbën traditë, duke u endur ne shtigje apo sokaqe theqafëse pa tabela dhe udhërrëfyes.

Një prirje drejt grarizimit të burrave dhe mustaqezimit të grave ka përmbysur ekuilibrat e shoqërisë. Një OJQ-zim i klasës intelektuale e ka tkurrur kapacitetin përmirësues të kombit.

Nuk dua te mendoj se llamba e shpresës është fikur. Shpresoj që e gjithë kjo të jetë një periudhë, le të themi, hakmarrjeje ndaj ndrydhjes gjysmë shekullore, ku për inerci duhej provuar gjithçka.

Një shoqëri pa thelbin e vet të vlerave shpirtërore është e destinuar në hallakatje dhe humbje, një rikthim tek shpirtërorja e bën atë më të aftë për të përballuar dhe zgjidhur sfidat.

English Contents & Different Editorials of the Journal