SHKRUAJ DHE TI

Brenda një zemre

Jetmira SEJKO (TELI)

Zemra është si një spital i vogël, me një shtrat, me një vend, por që ti në atë shtrat do të duhet të vendosësh në një hark kohor të caktuar, pikërisht atë që ke më shumë nevojë. Prindi, fëmija, burri, gruaja, motra, vëllai, miku, shoku. Ndërkohë, padashje ose nga padija ti harron vendin e më të rëndësishmit nga të gjithë. Këtu brenda, lotët bien të nxehtë e dhembja i shkumëzon, e qeshura të përtërin, e qara të venit, brenga të vetmon, shpresa të jep krahë. Secili shpirt i shtrirë në shtratin e vetëm të spitalit zemër është vetëm një brengë, një psherëtimë, një dënesë, është si një tabelë në të cilën mund të lexosh pa shpresë- “Ndalohet hyrja, nuk ka vende!”. Dhembjet këtu nisin e këtu mbesin, në zemër, këtu klith një vuajtje e zhgënjehet një ëndërr, thahet një lot, endet një brengë, nënqesh një zë, guduliset një fjalë, vdes një fat, mbytet një shpresë, digjet një vegim.

Udhëkryqe, udhëkryqe pa fund në një zemër, të vogël, por edhe të madhe sa për të mbajtur brenda kaq ecejake plot dritëhije.

Ca plagë që mbyllen e të tjera hapen, ca ëndrra që mplaken, ndërkohë të tjera lindin, ca fjalë të mbetura në belbëzim kërkojnë të shpërthejnë. E shpirti, kështu duket si një muzg i bukur, i flaktë. Fare papritur ti mendon për një lumturi tënden, por njerëzit atje jashtë, të kthyer në djaj, duan të ta vjedhin edhe lumturinë imagjinare, se sa për lumturinë e vërtetë as që diskutohet. Të duket vetja e huaj. Po ç’kam?- bërë thua. Cili është shtruar gabimisht në spitalin zemër?

Ka dashuri që të vrasin pak nga pak, të çmendin, të lënë larg çasteve të bukura. Dhe të jeni të sigurt, se kjo dashuri është njerëzore, sepse përsa i përket dashurisë së madhe hyjnore, ajo të bën të ndihesh ndryshe nga njerëzorja. Ajo të bën fisnik, të dhembshur, të gjerë e pa paragjykime në çdo veprim.

Dashuria njerëzore qesh me vete në mënyrë të ithtë. Ajo mallkon jetën - lojë pa principe, njerëzit, djajtë mostra, dashurinë fallco që trondit zemrat pa faj. Përse moj ndjenjë endacake di vetëm të më lodhësh? Po ti moj erë, ç’ je në të vërtetë që më prek sa në kalim? Oh, të lutem, mos më prek vegim marramendës i padukshëm, mos më bëj të vuaj! Të lutem kaloje atë sfond blu, më tremb, të lutem unë nuk kam faj. Jeta me dashurinë e saj më gënjeu, njeriu më zhgënjeu, ndjenja më tradhtoi, hamendja ime gaboi, të gjithë më mashtruan. Sikur të gjithë të ishin të vetmashtruar, ç’luftë imagjinare përjetojmë? Përse?...

Bie të fle e përnatë shoh të njëjtën ëndërr, zgjohem me rrahje të shpeshta zemre. Shkruaj kur mundem, fik e ndez dritën e vogël të abazhurit teksa ndiej se ëndrra ime vrapon. Turpërohem nga ndjenja ime vocërrake e padjallëzuar, të cilën s’ja kam thënë askujt. Unë e dua Zotin tim dhe vendin më të mirë në zemrën time e ka vetëm Ai.

Tani, që i shkruajta këto radhë mbi letër, vetëtimë vështrimesh më mbulojnë në çast. Oh, ju lutem, mos gërmoni kaq thellë në shpirtin tim, sepse litarët e persekutimit tuaj që shuajnë shpresën, i ndiej kaq pranë. Zemra është e imja, e unë s’dua ta hap për ju që shtypni, shkelni dhe trembni çdo ëndërr të bukur, çdo realitet ngazëllues. Brenda saj dashuria rrjedh si lumë për Atë që na solli në jetë, pastaj, ajo vjen për ju familjarë, miq e shokë.

Kërkoj të kthjellohem, me sytë plot shpresë e besim në zemër i drejtohem Zotit të Plotfuqishëm.

Zemra ime kërkon strehë te Ti. Ti Zot dhe vetëm Ti i di të fshehtat tona. Ai vendos nëse do të na zgjojë apo do të na lerë në gjumë. Nëse në një hark kohor të caktuar, ti brenda zemrës tënde vendos dikë e thua se tani këtu s’ka më vend, dije se gabon rëndë. Ai, Zoti i botrave, Krijuesi i Gjithësisë, Allahu (xh.sh) ka gjithmonë një vend special, të padiskutueshëm. Prej Tij kemi ardhur e tek Ai do të shkojmë. Kërkoni Brenda vetes shpresë për shpëtim, paqe e dritë në zemrën tuaj për një rrugë pa kthim ku do të takohemi me më të mirët e Allahut.

E nëse bëheni me më të mirët, kjo do të thotë se zemra juaj ka qenë gjithnjë e hapur për udhërrëfyesin. Kur t’ju vijë vdekja kërkoni t’ua shpejtojnë, sepse vendi i secilit prej nesh është atje nga ku kemi ardhur. Asgjë s’do të mund të ta mbajë zemrën tonë në jetë, asgjë s’do ta bëjë atë të rrahë qoftë edhe për pak sikur të na i shtyjnë minutat. Brenda një zemre mësova se lind dhe vdes vetëm dashuria njerëzore. Vetëm ajo na shfaqet me shumë fytyra. Ndaj nxitoni të pendoheni për veprat tuaja pa dashuri, me falsitet.

Dhe zjarri mëkatit të djeg

Dhe loti pendimit të ëmbëlson.

Pendohu vëlla, pendohu motër

që zgjimin të përjetosh,

që dritën e Allahut mysliman

në varrin e ftohtë të shikosh.

Pëshpëritjen e shpirtit Allahu e di

në qoftë gëzim a dhembje për ty.

Çdo të fshehtë që mendon se kurrë s’do të dalë,

Allahu i Madhëruar ta regjistron ngadalë.

Edhe dashurinë e madhe që dikujt ia dhuron,

edhe heshtjen që vret, që lëndon,

edhe dhembjen që shkakton kur shumë s’mendohesh,

edhe pendesën, nëse ndonjë ditë të afrohet.

Ndaj, sa të jemi gjallë, ju lutem mendoni,

punë të mira tek Allahu regjistroni.

Pastroni zemrën e mbusheni me dashuri,

të fitoni xhenetin, atje, në përjetësi.

SHKRUAJ DHE TI

Të lutem dhe ti jeto!

MERCEDZ GEGA

Deri ku?

Mendoj…

Deri ku i ka kufijtë dhembja

Larg…

Atje ku ndoshta s’arrin kurrë drita!

Kërkoj…

Ku e ka burimin dhembja?

Thellë…

Atje ku e drejta vritet dhe griset logjika!

Reflekto!

E djeshmja tashmë është larg,

s’mund të  bësh asgjë për të.

Të mos trembesh nga pamja e së nesërmes,

të sotmen mos e nëpërkëmb.

Me daltën e durimit sot skalit

shkallët e jetës ngadalë,

zërin e së drejtës dëgjo

dhe e nesërmja do të vijë buzagaz.

Më mirë hesht!

Më mirë hesht,

sesa rrufe therëse

për të vrarë inatin e momentit

nga goja të lëshosh

e me fjalën e mllefit

plagë të pajustifikueshme të krijosh.

Më mirë hesht,

kur në duar situatën s’e ke

dhe për të mos ndenjur pa folur

bëhesh pa dashur ai që s’je.

Më mirë hesht

dhe në heshtje vëre

nëse fjala që thua

është e njëjtë më vlerën që ke.

Jo të gjithë arrijnë ta kuptojnë,

jo të gjithë arrijnë ta peshojnë

pasojën e fjalës së pa matur

e rëndësinë e heshtjes s’e vlerësojnë.

Vendit tim

Vendi im është Shqipëria,

emri im është shqiptar.

Që kur Zoti e krijoi,

 në këtë vend jam vetë “I parë”.

Jam shqiptar në gjuhë e zemër,

jam shqiptar në fjalë e shpirt,

jam krenar që mbaj këtë emër

është një emër diell e dritë.

Është vetëm një çast

Nëse për një çast dielli i lumturisë

mbi ty s’do të ndriçojë,

shoqërinë brejtëse të trishtimit

vetes mos ia lejo!

Lotin e dhembjes ti fshi

me shaminë e shpresës ngadalë.

Nën hijen e dëshpërimit mos rri,

se pas shiut dielli do të dalë.

Tablo e hidhur

Në sytë e vetmisë pashë trishtimin.

Dhembjen dallova ndër lot,

pas buzës që dridhej aq herë

vuajtja fshihej më kot!

Tablo e hidhur trishtimi,

ku ngjyra ngushëlluese mungon,

e zbehtë dritë-hija që bie

dhe fytyrën pamje-lodhur konturon

Dhe pse rrudhat mbi ballë

histori pa fjalë tregojnë,

në sytë e plakur nga koha

një shpresë-ndjellëse jeton!

Të lutem dhe ti jeto!

Flake trishtimin sfilitës,

lëre diellin të të ngrohë,

pranoje se ke një zemër,

të lutem dhe ti jeto!

Fryn erë e ngrohtë pranverore

ndaj lotin e kripur pastro

e nesërmja me shpresë do të vijë.

Të lutem dhe ti jeto!

Jeta?!

Një rrugë me pengesa,

por ti mos u dekurajo.

Një rrëzim s’është vetë humbja,

ti ngrihu, ec dhe jeto!

Merre guximin në duar

me zemër Zotin prano.

Për ndriçim përdor të vërtetën

dhe i lumtur mundohu jeto!

English Contents & Different Editorials of the Journal