I thjesht, por i madh

Nga një prejardhje e thjeshtë, Muhamedi arriti të krijojë dhe të përhapë një nga fetë më të mëdha
në botë dhe të bëhet një nga udhëheqësit politikë me efikasitet të jashtëzakonshëm. Muhamedi lindi në vitin 570 në Mekë, qytet në Arabinë Jugore, në atë kohë një rajon i prapambetur, larg gjithë qendrave të tregtisë, kulturës e shkencës. Në moshën gjashtëvjeçare mbeti jetim dhe u rrit në një mjedis të thjeshtë. Gjendja ekonomike e tij u përmirësua kur ai në moshën 25-vjeçare u martua me një vejushë të pasur. Pavarësisht nga kjo, deri në moshën afro 40-vjeçare tek ai nuk u duk ndonjë shenjë e jashtme e një personaliteti të ardhshëm.
Në atë kohë shumica e arabëve besonin në shumë perëndi. Në Mekë jetonin një numër i vogël hebrenjsh dhe të krishterësh. Pikërisht nga ata mësoi për ekzistencën e një të plotfuqishmi Zot, i cili zotëron gjithësinë. Në moshën 40-vjeçare iu faneps sikur me ndërmjetësinë e Arkangel Gavrilit kishte rënë në kontakt me Zotin, Allahun, i cili e kishte zgjedhur atë për të përhapur fenë e vërtetë. Pas kësaj, për tre vjet me radhë, Muhamedi filloi të predikojë fenë tek miqtë e tij. Më vonë, rreth vitit 613, filloi ta predikojë atë në një rreth më të gjerë njerëzish. Pushtetarët në Mekë filluan ta shohin me sy të keq. Duke ndier rrezikun, në vitin 622, ai shkoi në Medine, qytet rreth 320 km në veri të Mekës, ku i ofruan shërbime të rëndësishme me ndikim politik. Ky largim nga Meka, i quajtur Hegira, u bë pikë fati në jetën e tij. Në Medine gjeti shumë idhtarë që e respektuan dhe e nderuan si zot absolut. Në vitet e mëvonshme, kur numri i idhtarëve të tij u rrit shumë, filluan luftërat e njëpasnjëshme midis Medines dhe Mekës. Në vitin 630, ato pushuan dhe Muhamedi u kthye në Mekë si fitimtar. Në dy vite e gjysmë të fundit të jetës së tij fiset arabe u bashkuan shpejt me fenë e re. Kur vdiq në vitin 632, Muhamedi kishte arritur të bëhej udhëheqësi i vërtetë në gjithë Arabinë Jugore.
Fiset beduine në Arabi ishin të njohura për trimërinë e tyre. Por, si numërpaka e të çorganizuara nga grindjet dhe luftërat vetjake, ato nuk mund të mateshin me ushtritë e mbretërive të tjera që ishin më të mëdha në numër. Ndaj, u vendosën në rajonet bujqësore në veri. Të bashkuar nga Muhamedi e të frymëzuar nga besimi i tyre i zjarrtë në një Zot të vetëm të vërtetë, për herë të parë në historinë e tyre u lëshuan në varg luftërash të Sasanidëve, në veriperëndim shtrihej Bizanti ose perandoria Lindore Romake me qendrën e vet Kostandinopojën. Në numër, arabët nuk mund të krahasoheshin me kundërshtarët e tyre.
Megjithatë, në fushën e betejës situata u bë krejt ndryshe; arabët kurajozë dhe entuziastë filluan të pushtojnë gjithë Mesopotaminë, Sirinë dhe Palestinën. Në vitin 642, Egjipti u tërhoq nga Perandoria Bizantine, ndërsa ushtritë persiane kishin fituar në luftërat e mëdha rreth Kadasisë, në vitin 637 dhe Nehavendit në vitin 642.
Megjithatë, pushtimet e mëdha, të arritura nën udhëheqjen e miqve më të afërt dhe idhtarëve të Muhamedit: Abu Bakr dhe Omar Ibi Hatab, nuk ishin fundi i sulmeve arabe. Në vitin 711 këto ushtri shkelën Afrikën Veriore deri në Oqeanin Atlantik. Prej andej u shtynë në veri, kaluan Gjibraltarin dhe pushtuan mbretërinë e Spanjës. Në këtë kohë u shfaq edhe rreziku musliman për të nënshtruar gjithë Evropën e krishterë. Por në betejën e famshme për Turin, në vitin 732, kur kishin hyrë deri në mes të Francës, ata u thyen, u mundën nga francezët. Pavarësisht nga kjo humbje, për më pak se një shekull, fiset beduine, të frymëzuara nga fjalët e Profetit, krijuan perandorinë e tyre të madhe që shtrihej nga India në Oqeanin Atlantik, gjë që sishte parë kurrë deri atëherë. Pas kësaj, kudo ku shkelte ushtria muslimane, feja e re përhapej në mënyrë masive.
Në të vërtetë kjo perandori nuk e pati jetën të gjatë. Më vonë, persianët, edhe pse ruajtën fenë e Profetit, u shkëputën nga arabët duke fituar pavarësinë e tyre.
Në Spanjë, pas një lufte shtatë shekullore, krishterët e thyen tërë gadishullin. Megjithatë, Mesopotamia dhe Egjipti, djepet e qytetërimit antik, mbetën arabe, duke drejtuar në gjithë bregun verior afrikan. Kuptohet që kjo fe e re, gjatë shekujve filloi të përhapej larg kufijve ku u themelua. Sot feja muslimane ka me dhjetëra milionë idhtarë të saj në Afrikë, në Azinë e Mesme dhe shumë më tepër në Pakistan, në Indinë Veriore dhe në Indonezi. Megjithatë, në nënkontinentin e Indisë, konflikti midis muslimanëve dhe indusve ende është një pengesë kryesore e rrugës së bashkimit. Në një situatë të tillë, si duhet vlerësuar ndikimi i përgjithshëm i Muhamedit lidhur me historinë njerëzore?
Si të gjitha fetë, edhe Islamizmi ka ndikim të madh tek idhtarët e vet.
Muhamedi është krijuesi i teologjisë islame dhe i principeve kryesore etike e morale të muslimanizmit. Veç kësaj, ai ka luajtur rolin kryesor në përhapjen e fesë së re dhe në krijimin e ideve të saj. Para së gjithash, ai është autori i librit fetar musliman, Kuranit, një fjalor me urtësi të Muhamedit, të frymëzuara kryesisht nga ai. Pjesa më e madhe e tyre janë rishkruar që në kohën kur jetonte, ndërsa pas vdekjes së tij, për një kohë të gjatë janë mbledhur në një fjalor me burim të sigurt. Kurani paraqet në një shkallë të lartë mendimet dhe idetë e vërteta të Muhamedit. Ndërsa një fjalor i tillë, kaq i detajuar me mendime kristiane, nuk ka arritur deri te ne. Edhe në qoftë se Kurani është aq i rëndësishëm për muslimanët sa Bibla për të krishterët, ndikimi i Muhamedit për hartimin e Kuranit është i padiskutueshëm. Në këtë aspekt, nuk përjashtohet mundësia që ndikimi i Muhamedit në përhapjen e Islamit të jetë më i madh se sa ndikimi i përgjithshëm i Jezu Krishtit dhe Shën Pavlit në përhapjen e kristianizmit.

Dashuria dhe toleranca e profetit Muhamed për njerëzimin

Kurani e prezanton profetin Muhamed, paqja qoftë mbi të, me këto fjalë: “Dhe ne nuk të kemi dërguar ty (O Muhamed) veçse si përkujtim mëshire për të gjithë botët (njerëzit, xhindet dhe çfarë është krijuar në gjithësi)”. (Sure Enbija 107)
Nga kjo kuptohet se ai ishte një qenie e bekuar në fjalë dhe në vepra.
Në një tregim të ruajtur në hadithet sahih të Imam Muslimit tregohet se në periudhën kur kundërshtarët e Muhamedit, paqja qoftë mbi të, e shtuan shumë persekutimin ndaj tij shokët i kërkuan që t’i mallkonte armiqtë, por Profeti (a.s) iu përgjigj: “Unë nuk jam dërguar për të mallkuar njerëzit, por për të qenë mëshirë për ta”. Kundërshtarët vazhduan ta trajtojnë atë dhe shokët e tij në mënyrë të padrejtë dhe mizore, por ai gjithnjë u lut për ta.
Një herë, në vendin e quajtur Taif, ai u gjuajt aq keq me gur nga kundërshtarët e tij, saqë gjaku filloi t’i rrjedhë në tërë trupin. Ai shkoi në këtë vend dhe u përpoq ti thërriste ata për të pranuar Islamin, por në vend që të dëgjonin fjalët e tij të mençura, dërguan fëmijët e rrugës që ta ndiqnin dhe ta godisnin me gurë, e kjo zgjati deri në mbrëmje. Por edhe në këtë situatë, kur gjaku i rridhte në të gjithë trupin, ai nuk tha asgjë tjetër përveç lutjes: “O Zoti im, udhëzoje popullin tim në rrugë të drejtë, pasi ata janë të paditur ndaj së vërtetës.”
Zemra e tij ishte e mbushur me dashuri të thellë për të gjithë njerëzit, pavarësisht ngjyrës, racës apo besimit të tyre. Njëherë ai i këshilloi shokët e tij që t’i konsideronin të gjithë njerëzit si motrat dhe vëllezërit e tyre. Dhe shtoi: “Ju të gjithë jeni pasardhësit e Ademit dhe Ademi është krijuar nga balta.”
E gjithë kjo na tregon se çfarë ndjenje ndërgjegjësimi donte të ngrinte në zemrat e njerëzve. Detyra e tij ishte që t’i afronte njerëzit me realitetin, se të gjithë burrat dhe gratë, megjithëse jetonin në pjesë të ndryshme të botës dhe që në dukje janë të ndryshëm nga njëri-tjetri për shkak të ngjyrës, gjuhës, veshjes, kulturës e tjera si këto, janë vëllezër gjaku me njëri-tjetrin. Në këtë mënyrë, nëse njerëzit do ta konsiderojnë njëri-tjetrin si vëllezër midis tyre, do të krijohet një marrëdhënie shoqërore e vërtetë. Vetëm në këtë rast do të mund të përhapen në të gjithë botën ndjenjat e dashurisë dhe të respektit.
Profeti është shprehur: “Besimtar i vërtetë është ai, nga dora dhe gjuha e të cilit, besimtarët e tjerë janë të sigurt, ai që urrejtjes i përgjigjet me dashuri.”
Pra, Profeti e tregon qartë se një njeri që e kthen dashurinë me dashuri është në një nivel më të ulët në planin etik. Ne nuk duhet të mendojmë se duhet t’i trajtojmë njerëzit mirë vetëm atëherë kur ata na trajtojnë mirë. Ne duhet të përgatisim veten se duhet të sillemi mirë dhe me ata që nuk sillen mirë me ne, që na dëmtojnë apo na bëjnë padrejtësi. Ndoshta do të keni dëgjuar për historinë e borxhit të Profetit (a.s).
Një herë Profeti (a.s) i mori borxh një çifuti dhe pas disa ditësh ai shkoi në shtëpinë e tij dhe i kërkoi që t’i jepte paratë që i kishte marrë. Profeti (a.s) iu përgjigj se nuk kishte asgjë që mund t’i jepte si pagesë. Çifuti i tha se nuk do ta linte të lëvizte nga shtëpia pa e paguar dhe kështu ndenji me të që nga mëngjesi deri në darkë. Në atë kohë Profeti (a.s) ishte udhëheqësi i Medines dhe ishte shumë e lehtë për të që të reagonte ndaj këtij njeriu. Shokët e tij, natyrisht, që donin ta qortonin çifutin dhe ta nxirrnin jashtë nga shtëpia e tij. Por Profeti (a.s) e ndaloi një gjë të tillë duke thënë: “Zoti na e ka ndaluar t’i bëjmë padrejtësi të tjerëve.” Çifuti vazhdoi ta mbajë të mbyllur Profetin deri ditën tjetër dhe çifuti doli nga shtëpia e Profetit nga toleranca dhe sjellja e tij. Ky njeri, që para një dite e kishte mbajtur Profetin të mbyllur për disa qindarka, ndërkohë që ishte shumë i pasur, u prek nga sjellja e tij dhe pranoi profetësinë e tij, duke u bërë musliman. Aq ndikim pati sjellja e Profetit, saqë çifuti ia dha të gjithë pasurinë e tij Profetit (a.s), duke i thënë: “Shpenzoje si të dëshirosh.”
Sipas një hadithi tjetër Profeti (a.s) njëherë ka thënë: “Betohem në Zotin (e përsërit tre herë) se nuk është besimtar ai, prej të cilit nuk janë të sigurt komshinjtë e tij.” Ky hadith tregon se sa shumë kujdes tregonte Profeti për njerëzit dhe sa shumë dashuri kishte ai për ta. Një nga mësimet që ai na dha është fakti që ne duhet të jetojmë mes njerëzve si një lule dhe jo si një gjemb, duhet të jetojmë në mesin e tyre pa ju shkaktuar atyre probleme dhe dëm.
Në një thënie tjetër profetike thuhet: “Nëse një besimtar nuk është në gjendje t’i bëjë mirë të tjerëve, të paktën mos t’i dëmtojë ata.” Kjo tregon se për Profetin (a.s) njeriu që është i dobishëm për të tjerët e jeton jetën në një plan më të lartë, por nëse nuk arrin të bëjë një gjë të tillë, të paktën të mos krijojë probleme për njerëzit e tjerë. Një njeri, që të kryejë misionin e tij si shërbyes i Zotit, duhet të mos i bëjë dëm të tjerëve.
Shembulli që na ka dhënë Profeti (a.s) dëshmohet dhe nga Enes ibn Maliku, që ka jetuar në shërbim të tij për dhjetë vjet. Ky thotë se Profeti (a.s), kur bëja ndonjë veprim, kurrë nuk më pyeste për mënyrën se si e bëra dhe nëse kishte ndonjë punë që nuk e bëja, ai kurrë nuk më pyeste përse nuk arrita ta bëja. Ai ishte njeriu me karakterin më të mirë në të gjithë mesin e njerëzve.
Një sjellje e tillë bëri që ai të fitojë respektin e të gjithë njerëzve dhe madje dhe të armiqve të tij. Po ashtu, ishte kjo arsyeja përse ndjekësit e tij ndenjën me të në çdo situatë të vështirë dhe nuk e braktisën në situatat e fatkeqësive.
Ai vuri në zbatim parimet mbi të cilat bazohej e tërë jeta e tij. Kishte vendosur një peshore midis atyre që e ndiqnin dhe atyre që e kundërshtonin dhe e dëmtonin.
Në ditët e sotme mendimet e gjithsecilit, shijet dhe qëndrimet, preferencat dhe jo preferencat nuk mund të përputhen asnjëherë plotësisht. Gjatë jetës, në marrëdhënie me njëri-tjetrin dalin në pah dallimet, botëkuptimet e gjithsecilit, që shpeshherë, duke mos qenë të njëjta, mund të çojnë në konflikt. Por atëherë, cila mund të jetë një zgjidhje e qëndrueshme për këtë problem? Zgjidhja qëndron tek toleranca dhe jeta e Profetit tonë, nga fillimi deri në fund është një shembull i përkryer i zbatimit të këtij parimi. Gruaja e tij Aishja e përkufizon kështu bashkëshortin e tij: “Ai ishte një personifikim i Kuranit.”
Pra, Profeti ynë e modeloi jetën e tij sipas parimeve të Kuranit dhe ishte shembulli më i mirë i zbatimit të tij në tokë. Ai kurrë nuk ngriti dorën mbi një shërbyes, kurrë nuk goditi një femër, asnjë fëmijë apo dikë tjetër. Në fakt, ai luftoi për të drejtën. Kur i duhej të zgjidhte midis dy alternativave, ai zgjidhte më të lehtën, duke marrë parasysh që të ishte brenda kufijve të së lejuarës. Askush nuk ishte më i kujdesshëm se ai në largimin nga e ndaluara. Kurrë nuk kërkoi hakmarrje për padrejtësitë që i ishin bërë atij personalisht. Vetëm nëse ishin thyer urdhrat e Zotit, Profeti ynë do të reagonte për t’i vendosur në vend ato. Kjo sjellje e lartë bëri që Profeti ynë të fitojë respektin e të gjithëve.

 

English Contents & Different Editorials of the Journal