Ta themi hapur

Jo gjithçka bëhet “Në emër të Zotit”

Zekerija IDRIZI-Teolog (BERLIN-BAZELL)

Njeriu jo rrallë herë shmanget nga amaneti hyjnor, duke keqtrajtuar, sakatosur, syrgjynosur e vrarë krijesën – vepër të Zotit, këtë specie të llojit të vet, me ironinë më të madhe: “Në emër të Zotit!” Njeriu theu kështu tradhtisht besën e lidhur me Zotin qysh në paraekzistencë, kur Zoti i tha: "Unë ia kam ndaluar Vetes t’i bëj dëm njeriut. Krijesa Ime! Ki kujdes! Edhe ty ta ndaloj rreptësisht t’i bësh dëm species së llojit tënd. Kjo sepse s’e krijove ti veten dhe të tjerët, por Unë të krijova ty dhe gjithë njerëzimin". (Thënie e shenjtë e Zotit, tekstualisht "hadithi kudsij", e parafrazuar nga profeti Muhamed (a.s))

Vallë a ka mëkat më të madh se ajo, që “Në emër të Zotit!” të shkatërrosh vetë veprën e Zotit? A ka mëkat më të madh, më rrëqethës, se kur "fondamentalisti" kamikaz, kriminel – i cilësdo fe a sekt fetar qoftë, hedh veten në ajër në ndonjë aeroplan, çerdhe fëmijësh, shtëpi bonjakësh a fëmijësh pa prindër, në ndonjë shkollë fillore dhe në vende të tjera publike, duke marrë në qafë shumë jetë njerëzish të pafajshëm? 

Teksa bëj këto pyetje, në kokë më sillet Fjala e Zotit: "... kush vret ndokënd, që s’ka vrarë njeri ose që nuk ka bërë çrregullime në Tokë, është sikur të ketë vrarë të gjithë njerëzit. Dhe, nëse dikush shpëton një jetë, është sikur të ketë shpëtuar jetën e krejt njerëzve ..." (El-Maide: 32)

Zoti këtë botë fenomenale e krijoi në themele antagoniste. 

“Ndërmjet shenjave të Tij janë krijimi i qiejve e i Tokës dhe shumëllojshmëria e gjuhëve dhe e ngjyrave (racave) tuaja. Pa dyshim, në këtë ka shenja për ata që dinë.” - konfirmon i Madhërishmi në Kuran (Er-Rrum: 22)

Çuditërisht, nga njerëzit, vetëm "fondamentalisti", "fanatiku" i paskrupull, "konservatori", "radikali" me injorancë religjioze, mëton ta prishë, ta përdhosë këtë "peizazh" të mrekullueshëm, piktoresk, antagonist, shumëngjyrësh të Perëndisë. Ai këtë botë dëshiron, akoma më keq, tenton ta bëjë në mënyrë absurde "njëngjyrëshe", "të njëtrajtshme", monolite. Fondamentalisti musliman, kristian, hebre, budist, taoist, konfucionist, dailamist, ateist, politik apo çfarëdo qoftë ai, mëton t’i bëjë gjithë të tjerët si veten. Ai dëshiron që njeriun dhe botën t’i kthejë së prapthi. Në Kuranin e shenjtë Zoti thotë: " Sikur të donte Zoti yt, do të besonin të gjithë ata që gjenden në tokë. Vallë, ti do t’i detyrosh njerëzit të bëhen besimtarë?! (Junus: 99)

Zoti është krijuesi ynë, i të gjithëve, pavarësisht nga përkatësia racore, etnike, fisnore, gjinore, regjionale, ideologjike, fetare etj., madje, pavarësisht nga ajo se si e emërojmë a thërrasim Atë, në të gjitha gjuhët e botës: Allah-Ilah-Rabb (arabisht), Zot-Perëndi (shqip), Gott (gjermanisht), God (anglisht), Got (në gjuhët afrikane), Gudd (në gjuhën skandinave), Jahve-Jehova-Elohim (El, Elah, Eloh - hebreisht), Bog-Gospodar (serbisht, kroatisht), Gospod-Bog (maqedonisht), Deus (latinisht), Ho Theos- (greqisht) etj. Ai është për të gjithë njëlloj – një i vetëm dhe para Tij jemi të gjithë të barabartë, pa dallim. Ai i kupton të gjitha lutjet e shprehura në të gjitha gjuhët e botës. Ai komunikoi drejtpërdrejt në gjuhën hebreje me të dashurit e Tij, me profetët e Tij të zgjedhur: me Davudin (Davidin), Sulejmanin (Sollomonin), Jakubin (Jakobin), Jusufin (Jozefin), Musain (Mojsiun) e shumë të tjerë, që për gjuhë amtare kishin hebraishten; në gjuhën armeje me profetin e tij të dashur Isain (Jezuin); në gjuhën arabe me Muhamedin; në gjuhën indiane me Budën; në gjuhën perse me Zaratustrën ... e kështu me radhë edhe në shumë gjuhë të tjera me profetët e Tij. Gjuha ishte dytësore, parësore ishin mesazhet sublime qiellore të Zotit dhe misioni universal, planetar, gjithënjerëzor i profetëve të Tij, mision ky i shenjtë, dedikuar mbarë njerëzimit në tokë.

Së këndejmi, mund të konkludojmë lirisht shprehjen: “Nuk ka popuj të privilegjuar!”, ose ndryshe: “Nuk ka popull të zgjedhur hyjnor në planetin Tokë!”

"Fondamentalisti", nga cilado racë a fe që rrjedh është "antinjeri", "anti-Zot", "satana", "antikrisht" etj. Pikërisht, "fondamentalistët" e të gjitha llojeve dhe ngjyrave: kamikazët e frustruar religjiozë, kriminelët me maska, mafiozët, satanistët (veçan ata që bëjnë vetëvrasje kolektive nëpër tempuj fetarë), hedonistët religjiozë, antikrishtët, kanibalistët, pedofilët, ndotësit e ambientit, faraonët (diktatorët) modernë me armët e tyre atomike, që zhbijnë nga faqja e dheut jetë të tëra njerëzish, kanë një mision të përbashkët djallëzor (iblisor-shejtanesk a luciferesk), të përdhosin e shkatërrojnë veprën e Zotit: njeriun dhe universin.

Për ta (fondamentalistët) njeriu, si vepra më sublime e më superiore e Zotit, është një "numër"  statistikor, matematikor, përkatësisht një "mi eksperimentues" a "specie laboratorike".

Vallë, a mendojnë sot krijuesit e politikës globale, "e rendit të ri të botës", për ardhmërinë e fëmijëve tanë dhe të botës mbarë?

Unë jam një musliman i bindur, pa kurrfarë diktati, thjesht me vullnet, mbase edhe racionalist. Është e parëndësishme për mua fakti se ç’prapësish e budallallëqesh fetare islame bën "në emër të Allahut" njëfarë Osama bin Laden tok me bashkëveprimtarët e tij, si të rrjetit "El-Kaida", ashtu edhe të rrjeteve të tjera simotra, si p.sh.: "Hizbull-llah", "El-muxhahidun", "Et-tekfir vel-hixhreh", etj. Ai nuk më përfaqëson mua, e aq më pak mbi një miliardë e treqind mijë muslimanë në botë. Askush nuk e ka autorizuar atë për të dhënë "fetva" të tilla çoroditëse, që lëre më neve muslimanëve të tjerë, por edhe vetë profetin tonë, Muhamedin (a.s), po të ishte gjallë, mes nesh, do ta kishte befasuar me të tilla fetvash skandaloze. Mëkati më i pafalshëm i tij është që në emër të idealeve fetare, në të vërtetë djallëzore, merr atributet e Zotit tek deklaron me krekosje botërisht: "Kush bën një vepër kamikazçe kundër "qafirëve" (të pafeve), do të futet në parajsë (në xhenet)."

O Zot, po kush ia dha atij çelësat e parajsës? "O tempora o mores!"

Tek i shoh në këtë hall këta fondamentalistë, më vetëtin në kokë dufi zemërak i Zarathustrës: “Kur i shoh këta njerëz me virtyt të zvogëluar, më ndizet tërbimi t’ua ngjesh (t’ua fus) një shkelm në mullaqe e t’i pëlcas për tokë ...”

Këta fondamentalistë muslimanë i kanë shkaktuar më shumë dëm Islamit se gjithçka tjetër në shekullin që sapo kemi lënë pas. Ata, aq shumë e kanë demonizuar Islamin, sa edhe shumë vepra të shkruara nga muslimanë e jomuslimanë, e sidomos vepra e Sigrid Hunkeut "Allah ist ganz anders: Enthüllungen von 1001 Vorurteilen über die Araber" (“All-llahu është krejt tjetër: Demaskimi i 1001 paragjykimeve mbi arabët”, Bad Konig, 1990) nuk kanë pasur mundësi t’i kundërvihen kësaj.

Sa më shumë thellohem në leximin dhe meditimin e Kuranit, rreth Zotit, aq më shumë e më fuqishëm e kuptoj dhe e dua Zotin, profetët, veten, njerëzit dhe botën mbarë, do të thotë jam antifondamentalist. Dhe, për më tepër, këtu nuk ka vend për vuajtje nga kompleksi i inferioritetit, nga kompleksi "i vogëlsisë" i të qenit pjesëtar i fesë islame, a pjesëtar i ndonjë feje tjetër.

Theksoj zëshëm dhe me krenari përkatësinë time fetare të të qenit musliman, kjo për arsye se unë nuk do të hyj në "një shportë" apo në një varr me "fondamentalistët torollakë" të llojit xhihadesk binladenian, si dhe unë nuk kam shpirtin e tyre fetar, as kartën e tyre të identifikimit, as grupin e tyre të gjakut, as vijat identifikuese të gishtërinjve të tyre e, madje, as kodin e njëjtë gjenetik të ADN-së, të cilin ma ka dhënë Perëndia. Edhe mbi një miliardë muslimanë të tjerë kudo në botë, as që i kanë këto karakteristika. Ndaj snobi musliman s’ka pse vuan nga ky kompleks përpara qytetarëve evropianë, sepse Abrahami (Ibrahimi), Jezui (Isai), Mojsiu (Musai) dhe Muhamedi as ishin të racës ariane, as ishin nordikë a keltë, as kishin sy të kaltër, e as që ishin evro-amerikanë. Nuk ka rëndësi se çfarë përkatësie racore, etnike a gjeografike kishin. Ata, në fakt, ishin figura gjithënjerëzore dhe gjithëplanetare, mesazhet hyjnore të të cilëve sot rrezatojnë në të katër anët e globit, tek të gjitha kolektivitetet dhe kulturat njerëzore.

***

 Bota sot, falë shpikjeve më të reja tekniko-teknologjike të kohës, është bërë "një katund i vogël"-një botë në miniaturë. Në metropolet e botës gërshetohen të gjitha kulturat dhe qytetërimet botërore. Në Berlin, ku jetoj që prej 12 vjetësh, janë mbledhur të gjitha racat, nacionet dhe kulturat e globit tonë, të cilat jetojnë e frymojnë në një harmoni, tolerancë e koegzistencë të mirëfilltë qytetare, duke shkëmbyer kështu mes veti, në mënyrë të mrekullueshme, vlerat kulturore-qytetëruese, si nga pikëpamja etnike, ashtu edhe ato fetare. Si kudo në Evropë dhe në Perëndim, ashtu edhe në Berlin funksionojnë me qindra institucione kulturore-arsimore e fetare islame. Afro njëqind xhami shtrihen rrugëve të Berlinit. Madje dhe në qindra shitore e vetëshërbime shiten artikuj ushqimorë, që janë "hallall" (të lejueshme në bazë të Sheriatit islamik) për muslimanët. Analogjikisht, është vështirë të hasësh në liri të tilla fetare për përkrahësit e fesë kristiane në vendet muslimane në Lindje (Orient). Këtu, për më tepër, unë ndihem si në vendlindje (zaten edhe Berlini më është bërë vendlindja e dytë pas Shkupit).

Tubohemi herë pas here, si nëpër kisha, ashtu edhe nëpër xhami, pjesëtarë të të gjitha nacioneve dhe kulturave, duke shkëmbyer kështu vlerat tona në një atmosferë jashtëzakonisht tolerante e miqësore.

Aktualisht është punë emergjente e të gjithë prijësve fetarë të të gjitha religjioneve, e të gjithë mësuesve e pedagogëve, thjesht e të gjithë njerëzve vullnetmirë që të ngremë lart zërin e protestës kundër të gjitha akteve makabre çnjerëzore që bëjnë fondamentalistët e cilitdo sekti religjioz. Në veçanti, prijësit fetarë duhet të predikojnë qartë dhe pastër mesazhet humane e kulturore-qytetëruese të Zotit të Madhërishëm dhe, njëkohësisht duhet të punojmë shumë dhe vazhdimisht në drejtim të humanizimit të botës. Thënë ndryshe: secili veç e veç e ka për detyrë të ndezë nga një qiri, nga gurra dhe DRITA e ZOTIT, për të bërë një grimë dritë në këtë botë, e dhënë pas materiales dhe përplot terr e mjegullnajë; në këtë botë, ku "një grup i vogël njerëzish planifikojnë, organizojnë veprojnë këtë katartë të horrorit njerëzor" – sikundër pohonte me të drejtë Stephen Schwartz, një analist politik në "Foundation for the Defense of Democracies": “Në këtë botë kur sot, siç meditonte me të drejtë Marcel Boisot në vitin 1984, kanë marrë hov perversitete të panumërta, sepse nuk ka harmoni midis racionalitetit, lirisë dhe dashurisë, dhe, për rrjedhojë, racionaliteti pa liri çon në Gulagun e Arqipelagut, kurse racionaliteti pa dashuri çon pashmangshëm në Auschwitz; liria pa dashuri shpie në eksplloatimin e të tjerëve, kurse liria pa racionalitet shpie në vetëshkatërrim.”

Unë do të shtoja: Besimi i shtrembër në Zot (në religjion) shpie pashmangshëm në pseudo -religjion, në mendësinë anti Zot, përkatësisht në fundamentalizëm.  

* *

Shpirtin tim tolerant, universal e kosmopolit nuk e kam trashëguar vetëm nga mësimet e fesë islame, por këtë virtyt, para së gjithash, e kam të ngjizur në etnopsikologjinë time prej shqiptari të mirëfilltë. Toleranca, koegzistenca, kosmopolitizmi etj., janë veçori dalluese e etnosit tim. Asnjë emër i etnosit tim nuk bëri krime mbi racat e etnoset e tjera, nuk gllabëroi pjesë tokash të gjeografive të tjera. Askund në analet, leksikonet a enciklopeditë e etnosit tim nuk figuron: tërmet, inkuizicion, Shën Bartollome, antisemitizëm, holokaust (Auschvitz), terrorizëm, ekspansionizëm, fundamentalizëm etj. Këto akte krimi e gjenocidi u ushtruan pamëshirshëm mbi hartën e tokës dhe mbi qenien e etnosit tim iliro-shqiptar, duke e katandisur kështu tokën time në një Shqipëri-Iliri xhuxhe, me pjesëzat e tjera të saj të shpërndara në gjeografit sllavo-ortodokse, kryq e tërthor kufijve që ia kishin vënë padrejtësisht të tjerët.

Etnosi im, madje, ka kredon morale dhe krenarinë kombëtare, përmasash planetare, që diti, sot e dymijë vjet më parë, t’i dhurojë botës të tillë kolosë që dhanë një kontribut të çmueshëm në humanizimin e jetës, njeriut dhe botës në përgjithësi.

Vallë s’i dhuruan botës moderne frymën e sotme të kosmopolitizmit, koegzistencës e të tolerancës njerëzore, qysh nga antikiteti burrat e fisëm, bujarë e zemërgjerë iliro-shqiptarë, kur këtu e njëmijë e pesëqind vjet më parë (aty nga fillimi i shekullit të V-të), në brendi të Gadishullit Ilirik, iu ofruan konak të ngrohtë, bukë, kripë dhe zemër, si dhe e ndanë më dysh atë trohëzë tokë që kishin për t’u bërë një grimë vend, pa kurrfarë qiraje a dëmshpërblimi, sllavëve ardhacakë, të ikur nga matanë Karpateve, pa pasur asgjë me vete. Dhe jo vetëm kjo. Të parët e etnosit tim, pasi kaluan masivisht në fenë islame (brenda shekujve XV, XVI dhe XVII), ia dhuruan falas kishat dhe manastiret e tyre kristiane sllavëve ortodoksë. Dhe këtë zemërgjerësi të tyren ata (sllavët) “e shpërblyen” keq. Mbi themelet e kishave e manastireve tona të lashta ata ngritën kishat e tyre politike “svetisaviane”, dhe, njëkohësisht, mbi themelet e tyre ndërtuan mitin, përkatësisht atë mendësinë fantazmagorike sllavo-ortodokse apo, thënë më shkoqur, atë megalo-idenë e tyre për Kosovën Iliro-Dardaneo-Shqiptare (djep të shqiptarizmit) si “djep të serbizimit”, si “tokë të shenjtë serbe” apo “Jerusalem serb”.

Etnosi im ndër shekuj pranoi të gjitha mesazhet hyjnore: mesazhet psalmisto-biblike të Davidit (Zeburin e Davudit), ato tevrato-talmudiane (të Torës, Dhjatës së Vjetër-Tevratit) të Mojsiut (Musait), ato ungjillore-biblike (të Dhjatës së Re-Ingjilit) të Jezuit (Isait), si dhe më në fund ato kuranore të Muhamedit. Toleranca fetare është veçori unikale, botërisht e paprecedent e etnosit tim. Ndonëse i përkasim dy feve të mëdha: Islamit dhe Kristianizmit dyritësh, katolik e ortodoks, kurrë përgjatë historisë sonë nuk ka pasur fërkime, përplasje a konflikt ndërfetar midis muslimanëve dhe kristianëve. Përkundrazi, si në të kaluar, edhe sot, vazhdojmë të jetojmë bashkërisht në një harmoni të thellë ndërfetare njerëzore, të cilën na e kanë lakmi të gjitha kombet e qytetëruara në botë. 

English Contents & Different Editorials of the Journal