Eci mbi rërë. Përbri një masë e madhe e lëngshme, duke fshehur kufirin matanë horizontit, zhurmon. Tani jam këtu dhe deti më sheh. Marr një gur dhe e hedh tutje mbi valë. Pastaj asgjë, por deti më sheh. Dora që preku gurin nuk e harroi. Gjithçka është njëkohësisht tepër e thjeshtë dhe mister. Do të iki prej këtej me hapat që gjurmë lënë mbi rërë. Shpejt do të zhduket forma e tyre siç ikën koha, si ikën ngjyra e rërës, e detit prej syve të mi. Dua të kuptoj çfarë isha unë për ta dhe çjanë për veten, por prej vetes nuk mundem. Jam gjithashtu një gjë e zhdukshme që i duhet kuptuar përsosmëria e përkohshmërisë.
Sot shoh mbi det të tjera ngjyra nga ato që pashë dje. Në shkurtësinë e çastit skicoj dhe vizatoj spektrin e ri. Aty brenda qe dhe guri që hodha: Një tablo e lënë tutje. Sisha unë që e bëra. Nuk bëra as sytë, as mendjen, as çastin. Jam unë e krijuar brenda tij, vendosur në këtë kornizë bardhë e blu për ti njohur kufijtë, për ta njohur vetveten nga matanë kornizës. Njohje e fshehur në rërë, në valë, në kaq shumë pikla uji dhe kokrriza rëre. Më lagin, më thajnë dhe më thonë: “Nuk jemi kot. Ai gur su hodh rastësisht. Ra ku duhej të binte pikërisht atë çast. Ti nuk erdhe këtu rastësisht. Erdhe bashkë me kohën tënde. Do të ikësh bashkë me kohën tënde. Asgjëja që vjen më pas sështë asgjë. Sa më shumë ta kuptosh, aq më tepër do të lidhesh pas Atij që mbetet. Me mënyrën se si e skicon peizazhin dhe veten brenda tij do të thurrësh një rrjetë që e kap kohën ose e humbet. “
Iki, sepse duhet ikur. Hapat më tërheqin. Tani që era i shprishi gjurmët mbi rërë a është njëlloj si të mos kenë qenë? Hamendje e rrezikshme! Diku gjurmët do të vulosen si çertifikata e lindjes e do të më ndjekin nga pas. Unë as mundem ti dëboj, jo më të them që nuk janë. Nuk njoh ndonjë të marrë të pranojë që e zhduku të shkuarën e tij.
Po unë që mendoj tek e shoh të më gjurmëzojë të ardhmen...?!

 

English Contents & Different Editorials of the Journal